Ogłoszenia parafialne- informacyjne

Hey.!
Wybaczacie mi że nie pisze, ale ferie i nie mam kiedy czegoś sklecić. Do tego zeszyt w którym pisze został w drugim mieszkaniu i nie mam do niego dostępu.
Na głowę zwaliło mi się też parę odkładanych spraw i łódzki zlot directioners, więc do lutego pewnie nic się nie pojawi. :( 
Jeszcze raz przepraszam i liczę że mi wybaczycie :* <3

P.s Są tu jacyś Mixers? --> Like
https://www.facebook.com/littlemixerspolska

Rozdział XI

Gdy wstałam rano, śniadanie już na mnie czekało. Payne wstał bardzo wcześnie, ponieważ śpieszył się na jakiś wywiad. Na stole obok kanapek znalazłam też kartkę. Był na niej numer piwnookiego i wiadomość bym dzwoniła, gdybym tylko czegoś potrzebowała. Tamten dzień spędziłam na kanapie. Wciąż lekko kręciło mi się w głowie. Wieczorem miałam nie spodziewanych gości. Byli ta Zayn, Liam i Harry. Chłopaki bardzo się martwili. Fakt że znałam ich tak krótko, sprawiał że nie rozumiałam skąd wzięła się ich troska. Mimo wszelkich obaw bardzo dobrze mi się z nimi rozmawiało. Nim zdążaliśmy się obejrzeć było już po pierwszej. Członkowie 1D z ociąganiem opuścili mój dom, a ja ponownie się położyłam. Kolejny tydzień również spędziłam w domu. Wciąż nie czułam się najlepiej. Chłopcy odwiedzali mnie niemal codziennie. Czasem był to sam Liam, a czasem cała trójka. W niedziele chłopcy przyprowadzili ze sobą Nialla.  Bardzo dobrze dogadywałam się z tym blondynem. O Louisa nie pytałam. W końcu i ta wizyta się skończyła. Po tym wszystkim moja lodówka była pusta, a ja nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Chłopaki wyjeżdżali na tygodniowa promocje nowego singla, a ja nie miałam w Londynie żadnych innych znajomych. Po długim namyśle postanowiłam rozejrzeć się po okolicy i znaleźć jakąś prace. Mimo że dom i jedzenie opłacał mój ojciec, wolałam mieć też własne pieniądze.

Xxx

Swoje poszukiwania zaczęłam zwykłym spacerem. Chciałam przypomnieć sobie okolice.  Nie było mnie tu od dawna i wiele zapomniałam. Około 11 złapała mnie ochota na kawę. Urokiem tej okolicy była mała kafejka, więc bez wahania ruszyłam w jej stronę. „Jadeffe” była niewielka ale przytulna. Z gazetą pod ręką weszłam do środka i skierowałam się ku kasie. Już miałam zamówić sobie małą Latte, gdy dosłownie wpadłam na jakąś dziewczynę.

-Uważaj jak… -Zaczęła nieznajoma lecz nagle przerwała. – Ty wyglądasz…. Wyglądasz prawie jak ja. – Zaczęła obchodzić mnie dookoła, patrząc podejrzliwie.

-Ja… My… Jesteśmy niemal identyczne.- Z dziewczyną różniły mnie tylko włosy i oczy.

Nieznajoma była brązowooka i miała różowe włosy.

-Cóż… Ja się farbuje. Ty musisz mieć kolor naturalny. –Uznała w końcu z oszałamiającym uśmiechem.  – Jesteś tu po pracę?

-Po pracę? – Dopiero wtedy zauważyłam jej służbowy uniform. – Macie wolne stanowiska?

-Tak.! Szukamy drugiej kelnerki.! – Od różowowłosej bił entuzjazm.

-Naprawdę? – Zapytałam niedowierzając. – Ja właśnie szukam pracy.  A tak swoją głową jestem Lil, a raczej Lilian – Podałam dziewczynie rękę, kompletnie zapominając o gazecie która upadła na podłogę.

-Ja jestem Jade, a dokładniej Jade Amelia Mayn, ale to chyba mniej ważne. – zachichotała, ściskając moją dłoń.

-Mayn? Masz na nazwisko Mayn? – Odpadła mi szczęka.

-Tak, a co?- Zapytała nie rozumiejąc mojego zachowania.

-Ja… Ja też nazywam się Mayn. – Język mi się plątał.

Byłam skłonna uwierzyć że to jedynie sen, a jednak Jade wciąż stała przede mną uśmiechając się od ucha do ucha.

 --{-@ @-}--

Jade Amelia Mayn.

urodzona: 15.06.1994r w Braintree w Wielkiej Brytani.

Oddana do adopcji jako niemowlę. Wychowywana w Londynie przez bogate małżeństwo. Jej prawdziwa babcia w tajemnicy zajmowała się nią jako opiekunka. Pracuje jako kelnerka w małej kawiarni „Jadette”. 

 Hey skarby.!

Jak widzicie w naszym opowiadaniu pojawiła się kolejna postać.  Mam nadzieje że podoba się wam taki zwrot akcji.  Proszę napiszcie mi co o tym myślicie. 

Zawsze kochająca swoje wielomilionowe rodzeństwo.

 Lil 

 P.S . Blog ma 369 wyświetleń. Jak mniemam wszyscy wiecie o czym mówię ^^.

Rozdział X

Xxx  Z PERSPEKTYWY LIAMA  xxX

Czas płynął nieubłaganie, a Lil wciąż się nie budziła. Liam naprawdę już panikował. Nie mogąc poradzić sobie z własnymi nerwami i wytrzymać napięcia, zadzwonił na pogotowie. W szpitalu bagatelizowano sprawę więc Payne ostro wykłócał się z tamtejszą recepcjonistką. W końcu wysłano ambulans, który na miejscu był już po 5 minutach. Lekarze założyli Lilian sztuczne szwy i dali jakiś zastrzyk. Niepokoił ich fakt że dziewczyna jeszcze nie odzyskała przytomności, ale nie mogli zrobić nic innego. Wypełnili tylko protokół i zniknęli zostawiając piwnookiego samego z dziewczyną. Liam długo czekał Az Lil się obudzi lecz w końcu zmógł go sen.

Xxx  Z PERSPEKTYWY Lilian xxX

Gdy się obudziłam strasznie bolała mnie głowa i czułam się fatalnie. Na domiar złego nie wiedziałam gdzie jestem. Spanikowana podniosłam się gwałtownie. Momentalnie zrobiło mi się ciemno przed oczami. Nogi się pode mną ugięły i runęłam powrotem na kanapę. Upadając niefortunnie zawadziłam o stolik i zrzuciłam z niego pusty wazon, który roztrzaskał się o ziemie budząc Payne’a. Do tej pory nie zdawałam sobie sprawy z jego obecności, teraz jednak chłopak zerwał się z fotela i nie do końca wiedząc co się stało zaczął rozglądać się po pokoju.

-Lil?  W końcu się obudziłaś.! – W głosie Liama słychać było ulgę.

-Jak to „ W końcu” ? Co się właściwie stało? Jak znalazłam się w domu? – Powoli dotarło do mnie gdzie jestem.

Byłam kompletnie skołowana, a wyraz twarzy piwnookiego, kompletnie zbił mnie z tropu.

-Nie wiem dokładnie. Gdy się obejrzałem leżałaś na ziemi, przed domem.  Miałaś rozciętą głowę. Krwawiłaś…. Znalazłem w twojej torebce klucze i tamując krew przyniosłem cię tutaj. Długo się nie budziłaś więc zadzwoniłem po pogotowie. Lekarze założyli ci szwy, ale…. – Przerwałam mu nagle.

-Szwy? – Chciałam wstać i podejść do lusterka.

Payne zdecydowanym ruchem przyszpilił mnie do kanapy, nie pozwalając mi wstać.

-Nie powinnaś teraz wstawać… Poza tym to nie SA prawdziwe szwy, tylko specjalne plastry. Za dwa tygodnie powinni ci je zdjąć.

-Ale…

-Bez żadnego ale.! – Głos chłopaka był poważny i stanowczy.

Zamilkłam na chwilę. W moim domu panowała mordercza cisza. Chłopak puścił mnie z westchnieniem.

-Przynieść ci coś? – Zapytał troskliwie, zabierając się za zbieranie szkła.

Ja pokręciłam jedynie głową. Nagle coś mi się jednak przypomniało.

-Liam przepraszam za to co mówiłam…. Nie chciałam cię denerwować.

-Nie myśl już o tym. Byłaś pijana i nie wiedziałaś. –Wciąż zbierał szkło, nie patrząc na mnie.

-To nie zmienia faktu że nie powinnam tego mówić. – Wpatrywałam się w koc, którym byłam okryta bojąc się na niego spojrzeć.

- To nic takiego. – Nie zauważyłam kiedy znalazł się w kuchni, lecz po chwili wrócił do salonu.- Skoro się już ocknęłaś i niczego nie potrzebujesz, to nie będę ci już przeszkadzać.

Ruszył do drzwi lecz go zatrzymałam.

-Liam.! - Przełknęłam ślinę. – Zostań ze mną. Nie chcę być sama w tym domu. Jest taki pusty i smutny. – Nagle ogarnął mnie jakiś dziwny strach.

Ku mojemu zaskoczeniu Payne mnie posłuchał i został. Długo jeszcze rozmawialiśmy, aż w końcu oboje zasnęliśmy.

Tej nocy miałam dziwny sen. Tańczyłam z Harrym, a Zayn był przez to zły. Wtedy pojawił się jednak Liam i uspokoił przyjaciół. Wtedy zrozumiałam że mu ufam. W jedna noc chłopak został moim przyjacielem. 

--{-@ @-}--

 Hej kociaki.! :*

Wiem że od świąt nie było praktycznie żadnego słowa z mojej strony, ale wiecie jak to jest z celebrowaniem urodzin Lou i tak dalej. Prawda jest taka że rodzina pochłonęła mnie tak bardzo że nie miałam nawet czasu otworzyć zeszytu. Liczę że mi wybaczycie te przerwę i dalej będziecie czytać moje wypociny.

Całusy i najlepsze życzenia w nowym roku:****

 Lil

Życzenia ;) .!

Hey Kochani.!
Z okazji świąt mam dla was małe życzenia... :) 

Xxx --{-@ @-}-- xxX

1D domek dekorują.
Na te gwiazdkę się szykują.

Zayn lusterka wiesza czule.

Liam z choinki je zdejmuje.

Louis tuli wciąż Kevina. 

Niall ucieka i przeklina.

Krzyczy, piszczy i unika, 

niech ten gołąb szybko znika.

Harry tym się tak przejmował, 

że aż barszczu ugotował. 

Zjadł Horanek uśmiechnięty,

dla barszczyku nie ugięty.

 Liam także chciał spróbować, 

musiał jednak podziękować. 

Przez łyżkę zupy nie spróbował, 

aż się Harry zbulwersował.

Zayn Liama chciał ratować, 

Styles Payne'a zamordować.

Louis zaczal ich rozdzielac,

 a Niall się do komputera dobierać.

Gdy się wszyscy ogarnęli

 na Niallera w net spojrzeli.

Blondyn tylko się uśmiechał,

najwyraźniej na coś czekał. 

Na pulpicie widniał plik:

" Send to Polish -kliknij w mig".

Zayn do myszki się zwerbował

i pospiesznie zatwettował.

A jaka treść była tam.? 

"Merry Christmas everyone.! " 

 Wesołych świąt i pijanego Sylwestra...
Całusy :****
Lil

Rozdział IX

Droga do mojego domu strasznie się dłużyła. Payne był zmuszony do co minutowych postoi. Przez cały ten czas, ani razu się nie odezwał. Gdy już dotarliśmy na miejsce, byłam wycieńczona. Powoli otworzyłam drzwi i wysiadłam z auta. Zaskoczona że potrawie utrzymać się na nogach, stanęłam w pół kroku.

-Liam… Ja… Ja przepraszam.

Nie dostałam odpowiedzi. Spotkałam się jedynie z milczeniem. Z ciężkim sercem ruszyłam do domu. Odchodząc usłyszałam dźwięk silnika. Mimowolnie się odwróciłam. Traf chciał że moja stopa ześlizgnęła się ze stopnia na którym właśnie stałam. Nie mogąc złapać równowagi, upadłam na ziemie i uderzyłam głową o bruk. Straciłam przytomność.

Xxx  Z PERSPEKTYWY LIAMA  xxX

Harry i Zayn z parkietu wyciągnęli Payne’a siłą. Z początku nic nie mówili, lecz gdy chłopak nie wytrzymał , z ich ust wypłynął istny potok słów. Do uszu piwnookiego dochodziły takie słowa jak „dziewczyna”, „podwózka”, „taksówka” i „Louis”. Łatwo się domyślić że praktycznie nic z tego nie zrozumiał. Oczywiście racjonalnym wyjściem, było by się zatrzymać i szczegółowo wszystkiego wysłuchać, ale naglący i niemal błagalny wzrok przyjaciół sprawił że poważny i rozważny Liam, po prostu poszedł za nimi. Gdy Styles i Malik się zatrzymali, oczą chłopaka ukazała się pijana dziewczyna, siedząca przy ich stoliku. Hazza był wściekły. Zayna też ponosiły nerwy lecz nieznajoma postanowiła spróbować podejść do Payne’a. Była tak pijana że nie mogła ustać na nogach.  Malik momentalnie znalazł się przy niej i doprowadził do przyjaciela. Chłopak miał ochotę przetrzeć oczy, by upewnić się że nie ma zwid. W ostatniej chwili się powstrzymał. Rozpętała się istna katastrofa. Chłopaki nie mogli dojść do porozumienia, a Liam został wciągnięty w sam środek tej awantury. Zanim piwnooki zrozumiał o co właściwie chodzi, jego przyjaciele byli gotowi skakać sobie do gardeł. Na szczęście gdy się już na sobie wyżyli i wykrzyczeli w twarz wszystko co ich dręczyło, sytuacja zaczęła się uspokajać. Teraz jedynym sporem był tylko nieznośny Zayna, co do wyboru samochodu. Po dziesięciu minutach zrezygnowany Payne uległ. Za wyjątkiem Louisa, cała gromadka ruszyła przed klub. Malik wsadził Lilian do samochodu i dał chłopakowi kluczyki. Nawet nie wspomniał o tym by uważać na jego cenny skarb. To było zadziwiające. Liam dobrze wiedział że Zayn kocha swój wóz, był jednak zbyt zmęczony by to rozważać.  Po prostu usiadł za kierownicą.  Wtedy też głos zabrała Lil.  Payne nie ukrywał że jej słowa go dotknęły. Trafiła w czuły punkt i piwnooki nie mógł sobie z tym poradzić. W aucie zapadła martwa cisze. Z początku milczenie karmiło złość chłopaka, ale gdy zajechali pod dom szatynki nie wiele było w nim już tych nerwów. Właściwie w połowie drogi zaczął współczuć dziewczynie. Była kompletnie pijana, co strasznie się na niej odbiło. W głębi duszy wiedział że gdyby była trzeźwa, to by tego nie powiedziała, lecz nie potrafił się odezwać. Jego zraniona duma skutecznie mu na to nie pozwalała. Owszem jej przeprosiny na niego wpłynęła, ale nie potrafił tego pokazać. Odpalił silnik. Już miał odjechać, gdy kierowany impulsem spojrzał w kierunku domu. Zobaczył leżącą na ziemi Lillian. Klnąc wyskoczył z wozu i podbiegł do dziewczyny. Teraz to na siebie był wściekły. Przecież był za nią odpowiedzialny. Obiecał chłopakom że się nią zaopiekuje. Krew… Na bruku była krew. Lil miała rozciętą głowę i była nieprzytomna. Na szczęście oddychała. Dookoła nie było nikogo kto mógł by pomóc. Payne zdjął swoja koszule i przyłożył do rany. Gdy udało mu się mniej więcej zatamować upływ krwi, sięgnął do jej torebki i wyjął kluczę. Potem wziął dziewczynę na ręce i zaniósł do domu. Liam położył Lilian na kanapie i zaczął szukać apteczki. Wszystkie pomieszczenia wydały się piwnookiemu puste. W sypialni natrafił nawet na walizki. W końcu znalazł w jakiejś szafce plastry i spirytus. Gdy opatrywał dziewczynę, nawet nie drgnęła. To była trudna sytuacja. Nie wiedząc co ma ze sobą począć chłopak usiadł w fotelu i czkał aż Lilian się ocknie.  

--{-@ @-}--

 Siemanko.!

Dawno już nie było żadnego rozdziału co? Tak jak obiecałam, dodałam dziś 2. Jestem ciekawa jak wam się podobają. Pisajcie. !

Z wyrazami skruch za takie zaniedbanie...
Całusy :****
Lil

Rozdział VIII

Sama nie wiem ile czasu spędziłam jeszcze  w klubie. Chłopaki wciąż się kłócili. Afera nie była spowodowana tylko moim stanem. Nawet taka drobnostka jak  samochód którym ma jechać Payne, była paliwem do kolejnego wybuchu złości. Nawet ja zrozumiałam powagę sytuacji, jakimś cudem powstrzymując idiotyczne komentarze i fale nieznośnego chichotu. Chyba działała na mnie gęsta panująca dookoła atmosfera. Cały ten czas milczałam, patrząc na czwórkę wokalistów smutnym wzrokiem.  Rozumiałam już zachowanie Tomlinsona. Najprościej w świecie rozwalałam zespół. W jeden wieczór poznałam czworo z pięciu chłopaków z 1D i sprawiłam że zaczęli skakać sobie do gardeł.  Czułam się paskudnie. W końcu awantury dobiegły końca. Zayn, który o dziwo wciąż mi pomagał, zaniósł mnie i wsadził do swojego czarnego Mercedesa. Przez przyciemnianą szybę zobaczyłam jak podaje Liamowi kluczyki i wraca do klubu. Hazza stał przed budynkiem i machał, a Payne wsiadł do samochodu. Na moje nieszczęście zdążyłam na tyle ochłonąć że powróciła moja alkoholowa chęć rozmawiania.

-Liam…- To że się odezwałam, po raz kolejny go zdziwiło.

-Tak?- W lusterku ujrzałam niepewne spojrzenie piwnookiego.

-Wcale nie jesteś taki ładny… - Mruknełam opierając głowę na siedzeniu.

 -O czym ty mówisz Lilian? – Zaskoczenie Payne’a powoli przeradzało się w niedowierzenie.

-Bo wiesz… w mojej szkole, w telewizji, na ulicy, czy choćby w zwykłym sklepie słyszałam że jesteś taki wspaniały… A ty? – Tu spojrzałam na niego krytycznym wzrokiem. – Ty jesteś przeciętny i nudny. – Mówiłam, co jakiś czas chichocząc.

Nie panowałam nad sobą. Liamowi za to, nie było do śmiechu. Odwrócił się do mnie.

-Jestem nudny? –  Uniósł  pytająco jedna brew.

-A to ja wracam trzeźwa z imprezy, na której inni toną w alkoholu?

-Lil… To… To nie tak że ja nie chce pić…’

-Niemów mi tylko że nie możesz… - Znów zaniosłam się śmiechem. –Co się stało? Mamusia ci zabrania, czy jak?

-Lilian…. Ja naprawdę nie mogę pić. – Ze złości i frustracji Payne zacisnął pięści na kierownicy. –Nie mogę pić bo nie mam jednej nerki.

Gdy to usłyszałam, ścięło mnie. W jednej chwili poczułam się jak perfidna suka…. Milczałam.  Wręcz nie byłam w stanie wydusić z siebie słowa.

Chłopak ruszył. Zrobiło mi się niedobrze.

-Zatrzymaj się.! – Wrzasnęłam parę sekund później.

-Ale… - Liam mnie nie rozumiał.

-Już.!

Samochód zatrzymał się w ostatniej chwili, pośpiesznie otworzyłam drzwi i zaczęłam wymiotować.

Ogłoszenie parafialne - Informacyjne

Witajcie!

Chce was przeprosić za brak nowych rozdziałów.... Mam je nabazgrane na brudno w zeszycie, ale przez szkołę nie mogę ich przepisać. Niestety w tym tygodniu raczej nie uda mi się tego zrobić. Musze poprawić oceny. Przyrzekam że w przyszłym tygodniu dodam 2 pod rząd, by wynagrodzić wam tak długi czas oczekiwania.

Całusy :****

Licząca na wybaczenie Lil